fredag 28. april 2017

Det vi bygde





1

det vi bygde
og tenkte skulle vare
snart rasar det saman
går tilbake
til støvet det kom frå

bak det heile er fjella tause vitne

husa vert tomme
søkk saman under børa
av tause stemmer, fråvær
av liv og varme
forsvinn med vinden
og regnet og tida

bak det heile er fjella tause vitne

så skal også dei ein dag vike grunnen,
smuldre til sandkorn
skylt vekk i straumar av vatn
og ført av garde med vinden
til berre det aude slettelandet ligg att

2

eg ser med undring på landskapet
ser kor det forvitrar
endrar form,
ser korleis tankane mine vert forma
av tida og rommet
og kor alle ting er ustødige, små
i møte med dette ufråvikelege 
som sliper verda ned
bit for bit

3

utan håpet 
om noko meir
ville denne tanken vore skremmande mørk,
eit skrekkscenario
i mi imploderande tru på verda

for når verda vaklar
vert ei anna tru ståande att


torsdag 27. april 2017

Reisa inn i boka





desse samankrølla tankane
som ein gong svevde
var abstrakte idear
i eit framand hovud

vart kjempa ned på papiret
vandra vegen
frå nevron til nevron
ut i fingrar som sprang over sider,
sette sine merke
i samsvar med idéen bak

no er orda ein motorveg
til eit framand land,
ei kartbok 
over framande landskap;

eg gjer klar nevrona
stiller meg open 
for ei koda reise
kviskrar
lyft meg, ta meg med
inn i din framande tanke -


tirsdag 11. april 2017

Lyset i mørket



i mørket pulserar
eit lys
like under overflata
av det synlege

ein dag
om ikkje lenge
vil det skine gjennom
bryte ut

knuse mørket
i tusen vikande fragment

fylle natta med nye lydar
nye songar
skine trea grøne, havet blått
og lengten raud
som kjærleik

fredag 31. mars 2017

Blank



i jamn fart
glir vi over flata
som før var glitrande
vatn

no er det blankt
og kaldt og ufatteleg
glatt
dette

som først fann si form
då sola bleikna
mørket seig inn
og alle rørsler vart seige

her tek vi jamne, beine tak
glir over flata
som ein gong var flytande
blinkande
himmeltårer


onsdag 15. mars 2017

Refleksjonar



vatnet glitrar
av refleksjonar
frå levd liv

alt det vi bygde
i vårleg optimisme

alt det vi såg ferdig
og kjente glede ved
djupt i hjartet

alt det vi hadde venta på
som ein dag stod verkeleg
framfor oss –

no er alt dette glidd vekk,
det går i eitt med tankane
og inntrykka
frå det vi kallar kvardag

kanskje er det gløymt, gøymt,
unyttige reisverk
i den nye tida –

men vatnet glitrar
av tusen refleksjonar
frå levd liv